Podróż Koleją Transsyberyjską: Syberia Wyprawa Zaćmieniowa – Dzień 5: Bijsk – Aja – Czemal

Tu jesteś:, Azja, Czemal, Kolej Transsyberyjska, Podróże, Rosja Россия, SyberiaPodróż Koleją Transsyberyjską: Syberia Wyprawa Zaćmieniowa – Dzień 5: Bijsk – Aja – Czemal

Wyprawa Zaćmieniowa „Syberia 2008” – Dzień 5.
30 lipca 2008 (środa)

Jechaliśmy całą noc. Chociaż z Nowosybirska do Bijska jest tylko 350 kilometrów, podróż zabiera prawie 10 godzin. Jechaliśmy w góry, to zupełnie co innego niż podróż po płaskich równinach, jakimi przez Syberię jechaliśmy do tej pory. Ale warto było, bo góry Ałtaj są naprawdę piękne, a okolica w której przyszło nam zamieszkać – cudowna!

Bijsk, Kraj Ałtajski

Do Bijska dojechaliśmy rankiem – było jeszcze całkiem rześko. Stacja, na której wysiedliśmy bardzo nas zaskoczyła, bo wyglądała zwyczajnie i skromnie – ot taki sobie malutki ceglany budyneczek dworca w małym miasteczku na prowincji. Po okazałych dworcach największych rosyjskich miast była to naprawdę duża zmiana. Tym bardziej, że była to ostatnia stacja kolejowa (głębiej w Ałtaj pociągiem się już nie pojedzie) i można by się było spodziewać jakiegoś „dworcowego finału podróży”. No ale nie jesteśmy już na trasie głównego szlaku Kolei Transsyberyjskiej…

Nie mieliśmy w planach zwiedzać Bijska, chociaż miasteczko mocno naznaczone jest historią Polaków przymusowo przywiezionych po wojnie z Kresów Wschodnich, którzy już tu zostali na zawsze*. Na tutejszym cmentarzu cały czas znajduje się ich mogiła. Ale nie mieliśmy w planach zwiedzania miasteczka. Mieliśmy tu jedynie czekać na autobusiki, które powiozą nas na południe, w góry Ałtaj – tam, gdzie nie docierają już żelazne drogi. Bijsk to dla nas tylko punkt przesiadkowy.

Бийск Автовокзал, czyli dworzec autobusowy w Bijsku

Бийск Автовокзал, czyli dworzec autobusowy w Bijsku

Dworzec autobusowy też nie zrobił na nas jakiegoś piorunującego wrażenia – okazał się jeszcze bardziej nijaki, niż kolejowy. Siedzieliśmy tak na małym placyku przed dworcem, nieco zziębnięci, aż w pewnym momencie przyszła kobieta i otworzyła jeden z przydworcowych sklepików. Natychmiast pobiegłam kupić coś na śniadanie. Dostałam wtedy najdziwniejsze i chyba najsmaczniejsze czebureki, jakie jedliśmy. Było w nich wszystko: mięso, kapusta i gotowane ziemniaki – normalnie cały obiad w bułeczce. Od razu zrobiło nam się weselej i jakoś tak lżej na duszy.
Wreszcie wsiedliśmy do busików i skierowaliśmy się na południe, w kierunku oddalonej o niecałe 200 km wioski Czemal, leżącej już w sąsiedniej, autonomicznej Republice Ałtaju. Po drodze, a w zasadzie w połowie drogi do Czemalu, zatrzymaliśmy się w jeszcze jednym uroczym miejscu – w parku krajobrazowym Aja, leżącym nad rzeką Katuń (niedaleko samego Gornoałtajska, stolicy Republiki Ałtaju).

Aja k. Gornoałtajska, Republika Ałtaju

Park Aja to piękne miejsce, a co najważniejsze – jeszcze nie do końca skażone zorganizowanym turyzmem. Największe wrażenie zrobił na nas drewniany (i mocno dziurawy) wiszący most, przerzucony nad rzeką Katuń, największą, wypływającą z lodowca i wpadającą do Obu rzeką w górach Ałtaj. Z przyjemnością wybraliśmy się owym mostem na spacer, na drugą stronę rzeki. Nie spodziewaliśmy się, że tym (dziurawym) mostem jeżdżą także samochody. I to w tym samym czasie, co piesi. Chyba nigdy wcześniej tak realnie nie odczuwałam praw fizyki, co w momencie, kiedy będąc na środku mostu, wjechał na niego samochód. Ale udało się nie spaść, a nawet dotrzeć na drugi brzeg rzeki, gdzie plażowali na dziko Rosjanie. Widoki z mostu i spod przyczółków były naprawdę piękne. I dopiero z dołu zobaczyliśmy, jak wysoki jest ów most. Nasza ekipa postanowiła zostawić ślad bytności w tym miejscu i na małej bocznej plaży ułożyli z niebieskich kamieni napis „Cześć”.
Cała wizyta w Aja to była jakby mała podróż w przeszłość. Pamiętam podobne wycieczki z rodzicami i znajomymi – jeździliśmy nad rzeki i zalewy, na dzikie plaże, by tam cały dzień piknikować (chociaż nikt tego wtedy tak nie nazywał). No i te napisy z kamieni… Robiliśmy podobne w dzieciństwie w kieleckim rezerwacie natury nieożywionej Kadzielnia.

01_img_0512_a

Okolice Aja – rzeka Katuń

02_img_0495_a

Na brzegach rzeki Katuń Rosjanie plażują na dziko; w tle jakiś mniej „dziki” ośrodek wczasowy

03_img_0521_a

Na drugą stronę rzeki Katuń przeprawiamy się rachitycznym mostem

04_img_0496_a

A z drugiej strony najeżdżają trzy samochody…

06_img_0517_a

Dopiero, kiedy zeszliśmy na ląd po drugiej stronie rzeki, zobaczyliśmy, jak naprawdę wygląda most

07_img_0516_a

Zostawiamy wiadomość…

08_img_0520_a

Cześć i dzięki za (suszone) rybki! ;)

09_img_0522_a

A tak wygląda moda plażowa w Ałtaju na sezon „lato 2008”

Czemał, Republika Ałtaju

Czemał (Чемал), czy jak my nauczyliśmy się mówić – Czemal, leży niecałe 100 km na południe od Aja i Gornoałtajska. Jak już wspominałam – dojechać tu można wyłącznie samochodem (lub rowerem) – najpierw asfaltową drogą, a potem – fragmentami – pylistą szosą. Tak teraz sobie myślę, że w sumie to dziwne, że do stolicy jednej z 21 republik

[sorry, nie uznaję 22. tzw. „Republiki Krymu”, zresztą wtedy o takiej nikt chyba nawet nie myślał] wchodzących w skład Federacji Rosyjskiej nie da się dojechać koleją, skoro mieli takiego hopla na punkcie żelaznych dróg. Tak, czy inaczej, do Czemalu, dojechaliśmy bez problemu; od Aja niemal non stop wzdłuż rzeki Katuń. Chociaż mapy Google uparcie twierdzą, że nie da się tu dojechać. Pokonanie tych 200 km z Bijska (wraz z postojem w Aja) zajęło nam około 4 godzin. Jesteśmy obecnie ponad 3,6 tysiąca km na wschód od Moskwy. Około 5 tysięcy km na wschód od Warszawy…

10_img_0525_a

Jedziemy asfaltówką, ale nieco przykurzoną

11_img_0492_a

A po drodze mijamy drewniane domki, jakie do tej pory widywaliśmy tylko przez okna Transsibu

Wbrew pierwszemu wrażeniu, że Czemal to maleńka mieścinka z kilkoma drewnianymi chatkami, okazuje się, że jest to w sumie nie byle jaka wioska. Liczy 3,5 tysiąca mieszkańców (niestety nie widzieliśmy tu wielu Buriatów), stanowi ośrodek administracyjny okręgu, znajduje się tu kilka sklepów, maleńka cerkiew. Mają nawet własną, chociaż niewielką, elektrownię wodną. Okazało się też, że Chemal jest jednym z najważniejszych ośrodków rekreacyjnych i centrów sportów wodnych w Republice Ałtaju. Można tutaj spływać kajakami i bawić się w rafting, bo wieś leży w fantastycznym miejscu złączenia dwóch rzek – znanego nam już Katunia i mniejszej rzeki Czemal. W pobliżu tego miejsca, na wyspie Patmos, znajduje się żeński klasztor pod wezwaniem św. Jana Ewangelisty, który planujemy jutro odwiedzić.

44_img_0621_a

Czemal to urocza wioska położona w kotlinie, przez którą przepływa największa rzeka w Ałtaju

15_img_0554_a

My mieszkamy niemal przy samej pionowej ścianie skalnej

18_img_0615_a2

„Nasza” najbliższa okolica – są i domki z niebieskimi obramowaniami okien :)

43_mg_6629_k

A to już widok z naszego podwórza

42_mg_6638

Niby obejścia są tu skromne, ale domy są bogato zdobione misternymi rzeźbieniami

29_mg_6634_k

Nie ma łazienki, ale telewizja jest!

26_mg_6770_k

Klasztor pod wezwaniem św. Jana Ewangelisty na wyspie Patmos – zapowiedź kolejnego dnia :)

W okolicy zauważyliśmy też liczne obozowiska i kempingi. Ludzie stąd wyruszają w góry pieszo lub na koniach, których całe stada pasą się luzem na łąkach lub przebiegają głównymi (asfaltowymi) drogami wioski. Na zmianę z krowami, którym chyba się wydaje, że są co najmniej w Indiach. Święte, nieświęte – nic sobie nie robią z samochodów, ani ludzi.

12_img_0610_a

Co chwila napotykamy jakieś pasące się stadko koni

13_img_0596_a

Czasami następują interakcje koni i samochodów (przy czym tych drugich jest tu zdecydowanie mniej) – ta akurat na moście na rzece Czemal

14_img_0605_a

Krowy też czują się pełnoprawnymi (jeśli nie uprzywilejowanymi) członkami ruchu drogowego


Nie do końca wiadomo, skąd się wzięła nazwa wioski. Są na ten temat dwie teorie: pierwsza mówi, że to od słowa czimal oznaczającego w języku południowo-ałtajskim „mrówki”, druga – że nazwa pochodzi ze starożytnego perskiego, tudzież z tadżyckiego, od słowa szamal, oznaczającego „wiatr”. [Źródłem tych mądrości jest opowiadanie Dawny Czemal – jak się ustawi tłumaczenie na angielski, to da radę je przeczytać :)]

Pierwsze popołudnie w Czemalu spędziliśmy na rozpoznaniu okolicy i poszukiwaniu dobrego miejsca, z którego za dwa dni mieliśmy obserwować zaćmienie. Dotarliśmy najpierw nad jedną rzekę, potem nad drugą. Spacerowaliśmy przez wspaniałe lasy, gdzie wypatrywaliśmy sosen (limb tudzież cedrów) syberyjskich i jak najbardziej udało się je znaleźć. Te lasy podchodzą aż pod same skaliste góry, gdzie przechodzą w najprawdziwszą tundrę. Z kolei, schodząc niżej, przechodzą w stepy, a jeszcze dalej – w pustynie. Gobi, druga największa pustynia świata, znajduje się po drugiej stronie gór – w linii prostej całkiem blisko, bo jakieś 700 km stąd. Trudno nam w to wszystko uwierzyć.

16b_mg_6640_k

Wypuścili nas wreszcie z pociągu i marszrutek i w pierwszej chwili nie bardzo wiedzieliśmy, jak się zachować na tak wielkiej, otwartej przestrzeni – instynktownie trzymaliśmy się razem ;)

20_img_0593_a

Jest i limba syberyjska (cedr syberyjski)

36_mg_6659_k

Jest bardzo gorąco, ale w lesie nareszcie zaznaliśmy trochę cienia i ochłody

19_img_0548_a

Im dalej w las, tym więcej drzew ;)

21_img_0574_a

A tak wygląda szyszka limby syberyjskiej, z której wydłubuje się przepyszne orzeszki (czytałam o nich w przewodniku i bardzo chciałam ich spróbować)

22_img_0575_a

Niestety orzeszki są w twardych łupinkach :P

Podczas tego spaceru trafiliśmy na pierwsze oznaki pozostałości szamanizmu – stoiska z dziwnymi ziołami, kamieniami i miksturami. Rosjanki kupowały te artefakty na potęgę. My spróbowaliśmy jednej z bardzo mocnych nalewek na lokalnych ziołach. Być może miała mieć działanie zdrowotne, ale była paskudna!

23_img_0579_a

Stragany z lokalnymi dobrami natury – tuż przed panem stoi nasza nalewka, którą się kupuje na szoty

I kilka zdjęć z naszego samodzielnego (już bez ekipy zaćmieniowej) spaceru po południowych krańcach wioski.

25_img_0590_a

Idziemy dalej na południe – w stronę Mongolii, Chin i Kazachstanu :)

39_mg_6661_k

Piękne okoliczności przyrody; i nie powtarzalne!

31_mg_6646_k

Ten wspaniały wehikuł wiezie ponton do spływu rzeką Katuń

32_mg_6650_k

Robi się bardzo sielsko – rzeka Czemal jest przepiękna

35_mg_6654_k

Chillout nad rzeką Czemal

33_mg_6651_k

Niesamowite miejsce i w zasadzie tylko dla nas :)

40_mg_6666_k

Dotarliśmy do południowego skraju wioski – dalej tylko górki

41_mg_6672_k

Chyba czas wracać – daleko zawędrowaliśmy w tym upale jak na pierwszy raz!

Wieczór spędziliśmy na podwórzu naszej gospodyni, obserwując niebo. Byliśmy tak daleko od cywilizacji, od łun wielkich miast, że drogę mleczną widzieliśmy, jak na dłoni. Wystarczyło zadrzeć głowę i tam była! Coś niesamowitego.

c.d.n. …

24_img_0606_a

Jeszcze przed zachodem słońca – piękne ciepłe światło; w wyższych partiach gór już czerwienieją liście drzew, a jeszcze nawet nie rozpoczął się sierpień – lato tutaj trwa bardzo krótko!

38_mg_6669_k

Idzie jesień!


[jetpack_subscription_form show_subscribers_total=0 title=0 subscribe_text=”Nie chcesz przegapić kolejnego konkursu? Subskrybuj nasz blog Byłem tu. Tony Halik. przez e-mail.” subscribe_button=”Zapisz się!”]

*) Przeczytacie o tym m.in. na blogu A. Kaniewskiej.

O autorze:

Pracuje na jednej z warszawskich uczelni jako adiunkt, gdzie walczy z betonami, polimerami i studentami. W wolnym czasie bloguje o podróżach, gotowaniu i ciuchach; z uporem maniaka uczy się japońskiego. Ładnie narysuje i rewelacyjnie gotuje! Ma bzika na punkcie swoich 2 kotów…